Manthuvil Ancient Kalvalai Fort Ruins in Jaffna – යාපනය මාන්තුවිල් කල්වලායි පුරාණ බලකොටුව පුරාවිද්‍යා නටබුන්

RATE THIS LOCATION :1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (4 votes, average: 3.25 out of 5)
Loading...
Manthuvil Ancient Kalvalai Fort Ruins in Jaffna in Jaffna and archaeologically important places from 'Early settlements in Jaffna : An Archaeological Survey'
Manthuvil Ancient Kalvalai Fort Ruins in Jaffna in Jaffna and archaeologically important places from ‘Early settlements in Jaffna : An Archaeological Survey’

This site at Manthuvil lies in between Jaffna and Point Padro, 10 km way from Jaffna and 12km from Point Padro. The ruins at this site is first documented by Rev. S. Gnana Prakasar, a missionary in 1922. In 1982/84 what remained at this site was further explored by P. Ragupathy for his masters thesis.

Rev Prakasar calls this area Talvalai and believes that this is a sinhalese name perhaps meaning ‘Palmyra Forest’. He also notes some other possible sinhalese names in this neighbourhood. Maiyilankai. Kumbaveli and Kumukkalai to south-west, Talvalai Yatalai to the east, and Varany Yatalai and Siddiveram (at present corrupted into Suddipuram) to the north-east. The site is called Koddaittidal meaning the ‘Fort Mound‘.

After traveling 2½ miles from Manthuvil Junction to the site on bullock cart he reports that this area was completely overgrown with brushwood except for few patches where tobacco etc were cultivated. The most noteworthy object here was a large rectangle(?) surrounded by a thick wall made of brick and rubble. The western wall has been over 200 yards (182 meters) long. The wall had risen about a meter over the rubble at some places. The southern wall has been hidden in the jungle. On the partially cleared northern portion, heaps of bricks have marked number of ancient buildings. The bricks have been very large, 12 inches long and 8 inches wide. Rev. Prakasar reports seeing cartloads of these bricks being taken away to the neighbouring villages.

According to folklore, this has been the adobe of seven queens. Their names are handed down as Angai-Nachy, Ko-Nachy, Manni-Nachy, Kunkuni-Nachy and the rest unnamed. There has been an internal quarrel between the queens and they have left leaving the personal attendants and maids at the site. They have started to make divine offerings to these queens within their adobe calling them ‘Nachimar‘ meaning ‘Our Mistresses‘. The poojari who was serving at the time of the kovil had announced that he is a direct descendant of one the attendants. A shady grove has served as a temple. Five rough stones, ranged in a semicircle at a distance of about ten feet from one another, do duty for the shrines of lyanar, Nagatambiran, the Seven Nachimar, Vairavar and Annamar respectively from left to right. The Nachimar holds the central place of the five deities. The ones beside Nachimar is their attendants. lyanar from the Koviar Caste and Annamar represent Nalavar (and Pallar?) caste. Who others were not clear. Interestingly all are honoured by lighting incense sticks except Annamar who is satisfied by a offering of a Tadduvamadai, a plate made of palm leaf filled with eatables, called a Thatuwa in sinhalese. Outside the fort structure, a cluster of temples made of ola leaves for lyanar, Nagatambiran, Nachimar, Vairavar and Annamar.

P. Ragupathy who had explored the site in 1982 and 1984, records the ruins spread in a area of 15-20 acres. Large polished limestone slabs and heaps of bricks (15″ x 10″ x 3″) were found to the surface. Half of the site has been under vegetable cultivation. lt had been reported by farmers, that a broad brick wall encircles the mound. This has been confirmed in the subsequent survey in 1984 where the team had observed that the walls roughly make a rectangular enclosure. On the western side, the wall ran along the Upparu lagoon, almost undisturbed and covered by scrub.

Between the wall and the Lagoon, there were scrub and mangroves. The northern wall is comparatively short in length. In the east, the wall was not traceable because of the disturbances caused by the cultivators and by the brick-robbers. There was a small elongated pond on the eastern side which was probably a part of the moat or was a source of fresh-water for the residents of the fort. The wall was mostly disturbed on the southern side also. The limestone foundation and a portion of brick lining was noticed in an uncemented section of a large well on this side.

lt seems that the main entrance was on the eastern side, in accordance with the tradition of considering east as auspicious for an entrance. This is confirmed by the location of the Kottai Vasal Pillayar Kovil at the eastern periphery of the site, facing east. Besides, the other sides of the fort face the lagoon and marsh lands.

During the 1984 visit, they obtained a hoard of Roman coins from this site belonging to 4th century A.D. They were the coins of Constantine, Valentine and Arcadius. A farmer had discovered the coins while burrowing his plot inside the fort.

The site is known for folk worship. The Kottai Vasal Pillayar Kovil attracts devotees from far away villages. Besides, inside the fort scrub-forest, there are a number of folk deities. There are folk shrines for Aiyanar, Annamar, Nachimar, Muni Virabhadran, Uttaikutiyan Kali (who consumes blood and wine), Kalakantan or Kalamamuni etc. The deities have no images but represented either by stones or by Trishulas.

Mr Ragupathy also states;

The site was not perceived as ruins of a fort earlier. The present survey confirms it as a fort site. Regarding chronology, by the presence of datable Roman coins, the lower date of occupation of the site can be placed to c.4th century A.D., though it might not have been a fort then. Jaffna enjoyed rich trade contacts in Roman times. Because of the communicational potentialities, trade routes might have passed through the site in that time. The historiographical literature of Jaffna (Yalpana Vaipava Malai) mentions of a Cola general Karunäkara Tontaimän (Karunakara Tondaiman) (identified as a general of Kulotunka Cola I :1070-1122), who came to Jaffna and deepened the Upparu lagoon for navigation to export salt. This was how the Lagoon adjoining the site gained the name Uppäru and its mouth at Palk Strait became Tontaimänäru. Interestingly, we heard a legend at Kalvalai, mentioning the construction of the fort by Karunäkara Tontaimän (Karunakara Tondaiman) . lt is a reasonable speculation to attribute the origins of the fort to the times of Cola occupation in Jaffna.

12th century Cola inscriptions of the times of Rajadhiraja II (1163-1179 A.D.) list the forts and naval centres of northern Sri Lanka, where battles were fought with the Sri Lankan king Parakramabahu I. The inscriptions mention Mattival (Mattuvil) as a strategic place along with Urätturai (Kayts), Pulaiceri (?) and Mätöttam (Mantai). Mattuvil is now the name of the neighbouring village of Kalvalai fort.

According to Portuguese records, in 16th century, after losing the capital Nallür, Cankili, the king of Jaffna fled to Köpäi, north of Nallür. When Köpäi also was sacked, he further fled to a safe place amidst lagoon and mangrove, and proceeded to Vanni. Both Nallür and Köpäi are along the Uppäru lagoon. If Cankili fled further of Köpäi, most probably the place was Kalvalai fort. The description of the place also tallies. However, by this time the fort might have lost its importance as the Portuguese records did not mention it by name.

The ‘Kalvalai Antäti’ composed by Nallur Cinnattampi Pulavar of the Dutch times is said to be attributed to the Kalvalai fort pillaiyar temple, though many attribute the literature to another Kalvalai pillaiyar in Cantilipai.

The place name Kalvalai has a significant meaning in the context of this site as it means a stone fortress. (Kal -stone; valai – an encompassed area). The Tamil word valäkam (campus) derived from valai (valaiyakam valakam). In another current usage valai denotes a burrow or hiding place as in the cases of elivalai, muyal valai etc. (rat hole, rabbit hole). In Jaffna a few more place names are found with this suffix valai. Probably, in old Jaffna Tamil usage they denoted encompassed settlements or fenced lands. The site is in imminent danger of being totally disturbed by the farmers. Preservation should be initiated immediately. We are sure that further studies and excavations will certainly establish the place as an important archaeological site of the Peninsula.

This report is now over 40 years old and during the the Tamil Terrorist war which lasted for over 30 years, whether any remains can be found is doubtful. However the respective authorities should research on such places and preserve any ancient heritage for the future generations.


මාන්තුවිල්හි පිහිටා ඇති මෙම පුරාවිද්‍යා ස්ථානය යාපනය සහ පේදුරු තුඩුව පිහිටා ඇති අතර එය යාපනයේ සිට කි.මී. 10ක් ද පේදුරු තුඩුවේ සිට කි.මී. 12 ක් දුරින්ද පිහිටයි. මෙම ස්ථානයේ නටබුන් පිළිබඳව 1922 දී මිෂනාරිවරයෙකු එස්. ඥාන ප්‍රකාසර් සඳහන් කර ඇති අතර 1982/84 දී පී. රගුපති මහතා විසින් ගවේශනය කොට ඇත.

ප්‍රකාසර් මෙම ප්‍රදේශය ‘කල්වාලෙයි’ ලෙස හඳුන්වා ඇති අතර මෙය සිංහල නාමයක් ලෙස විශ්වාස කරන ලද අතර එහි අදහස ‘තල් වනය‘ හැකි බව පවසයි. ඔහු මෙම ගම්මානය අවට තවත් සිංහල නම් ඇති ගම්මාන කිහිපයක් ද සඳහන් කරයි. මියාලාන්කායි, කුම්බවේලි සහ කුම්බුක්කලායි නිරිතදිගින්ද තල්වාලෙයි යතලෙයි නැගෙනහිරින්ද සහ වරනි යතලෙයි සහ සිද්ධිවෙරම් (මේ වන විට සුද්දිපුරම් ලෙස දූෂිත වී ඇත) ඊසානදිගින්ද සිංහල නම් ඇති ගම් ලෙස නම් කරයි. මෙම පුරාවිද්‍යා ස්ථානය කොඩ්ඩායිත්තිඩාල් ලෙස හඳුන්වා ඇති අතර එහි තේරුම ‘බලකොටු ගොඩැල්ල‘ යන්නයි.

ඔහු වාර්තා කරන්නේ මන්තුවිල් මංසන්ධියේ සිට කරත්තයකින් මෙම ස්ථානය දක්වා සැතපුම් 2½ක් කරමින් ලඟාවූ බවයි. මෙම ස්ථානය දුම්කොළ හා වෙනත් වගාවන්ට භෙළිපෙභෙළි කල බිම් කැබලි කිහිපයක් හැර මෙම ප්‍රදේශය මුළුමනින්ම කටු සහිත වනලැහැබකින් වසා තිබිණි. මෙහි වඩාත්ම කැපී පෙනුනේ ගඩොල් හා සක්ක ගලින් සාදන ලද ඝන බිත්ති සහිත චතුරශ්‍රයකි. මෙහි බටහිර තාප්පය දිග යාර 200 (මීටර් 182) ක් පමණ විය. මෙම බිත්තිය සමහර ස්ථානවල සුන්බුන් අතරින් මීටරයක් පමණ උසට පෙනිණි. දකුණු බිත්තිය වනය තුල සැඟවී තිබිණි. අර්ධ වශයෙන් ඉවත් කරන ලද උතුරු කොටසේ ගොඩනැගිලි සලකුණුවන විශාල ගඩොල් ගොඩවල්වල දක්නට ලැබිණි. මෙම ගඩොල් විශාලය, ඒවා අඟල් 12 ක් දිග සහ අඟල් 8 ක් පළලය. ප්‍රකාසර් වාර්තා කරන්නේ මෙම අවට ගම් වැසියන් මෙම ගඩොල් කරත්ත පුරවා රැගෙන යන බවයි.

ජනප්රවාදයන්ට අනුව, මෙම ගොඩනැගිල්ල බිසෝවරුන් 7 දෙනෙකුගේ මාලිගය විය. ඔවුන් පස් දෙනෙකුගේ නම් ඇන්ජි-නාචි, කෝ-නාචි මන්නි-නාචි,කුන්කුනි-නාචි විය. අනෙත් නම් සඳහන් නොවේ. මෙම දේවියන් අතර අභ්‍යන්තර ආරවුලක් ඇති වී ඇති අතර ඔවුන් එම ස්ථානයේ සිටින පුද්ගලික සේවකයින් සහ සේවිකාවන් එහි රඳවා මාලිගය අතහැර දමා ඇත. ඔවුන් ‘අපේ දේවියන්‘ යන්නෙහි තේරුම වන ‘නච්චිමර්‘ ලෙස හඳුන්වමින් එම මාලිගය තුල පුද පූජා පවත්වා ඇත. මෙහි සේවය කල පූජාරි පවසා ඇත්තේ ඔහු එක් සේවකයෙකුගේ පරම්පරාවෙන් පැවතෙන්නෙකු බවයි. ඔහු සෙවන සහිත ප්‍රදේශයක රළු ගල් පහක්, එකිනෙකාගෙන් අඩි දහයක් පමණ දුරින් අර්ධ චක්‍රාකාරව තබා පිළිවෙලින් අයියනා, නාගතිරන්, නච්චිමර් දේවියන් සත්දෙනා, වයිරවාර් සහ අන්නමාර් දෙවියන් වෙනුවෙන් කෝවිල් ලෙස පවත්වාගෙන යයි. එහි මැදින්ම සිටින්නේ නච්චිමර් දේවියන් සත්දෙනාය, දෙපස සිටින්නේ ඔවුන්ගේ සේවකයෝ ය.

අයියනා කොවියාර් කුලයේ සහ අන්නමාර් නාලවාර් (හා පල්ලාර්?) කුලයක් නියෝජනය කරයි. අන් අය පැහැදිලි නැතිය. අන්නමාර් හැර අන් සියල්ලන්ම හඳුන්කූරු සුවඳින් පූජා ලබයි. අන්නමාර් පමණක් තල් කොළ වලින් සෑදූ පිඟානක් ආහාර තටුවකින් පූජා ලබයි. මෙම ගොඩනැගිල්ලෙන් පිටතින් මෙම දෙවියන් සඳහා තල් කොළ භාවිතයෙන් සෑදූ කෝවිල් පිහිටයි.

වසර 1982 සහ 1984 දී මෙම ස්ථානය ගවේෂණය කළ පී. රගුපති මහතා මෙහි නටබුන් අක්කර 15-20ක ප්‍රදේශයක පැතිරී තිබූ බව පවසයි. විශාල ඔප දැමූ හුණුගල් පුවරු සහ මැටි ගඩොල් (15 “x 10” x 3 “)ගොඩවල් හමු වී ඇත. මෙම නටබුන් ප්‍රදේශයෙන් අඩක එළවළු වගා කර ඇත. ගොවීන් විසින් පුළුල් ගඩොල් පවුරක් පස් කන්ද වටකර තිබූ බව වාර්තා කර ඇත. මෙම සමීක්ෂණයෙන් පසුකාලීන 1984 සමීක්ෂණයෙන මෙහි පවුර දළ වශයෙන් සෘජුකෝණාස්රාකාර කොටුවක් බව නිරීක්ෂණය කර ඇත. බටහිර පැත්තේ බිත්තිය උප්පාරු කලපුව දිගේ දිවෙන අතර, එය කටු ලැහැබකින් වැසී ඇත.

බිත්තිය සහ කලපුව අතර, කටු ලැහැබ සහ කඩොලාන තිබුණි. උතුරු පවුර සාපේක්ෂව කෙටි වේ. නැඟෙනහිර දෙස වගාවන් සහ ගඩොල් මංකොල්ලකරුවන් නිසා පවුර සොයාගත නොහැකි විය. නැගෙනහිර දිශාවේ කුඩා දිගටි පොකුණක් තිබූ අතර එය දිය අගලෙහි කොටසක් හෝ බලකොටුවෙහි පදිංචිකරුවන්ට මිරිදිය ජල ප්‍රභවයක් විය හැකිය. පවුරේ දකුණු පැත්තට ද හානි වී ඇත. මේ දිශාවේ විශාල ළිඳක හුණුගල් පදනම සහ ගඩොල් ආවරණ වලින් කොටසක් දක්නට ලැබුණි.

සම්ප්රදායට අනුකූලව නැගෙනහිර පැත්තේ ප්රධාන දොරටුව සාදා ඇති බව පෙනේ. මෙම ස්ථානයට නැගෙනහිරින් පිහිටි කොට්ටෙයි වසල් පිල්ලෙයාර් කෝවිලේ පිහිටීමෙන් මෙය සනාථ වේ. එසේ නැතත කොටුවේ අනෙක් පැති කලපුවට සහ වගුරු බිම් වලට මුහුණ දී ඇත.

1984 සංචාරයේදී ඔවුහු 4 වන සියවසට අයත් රෝම කාසි තොගයක් සොයා ගත්හ. ඒවා කොන්ස්ටන්ටයින්, වැලන්ටයින් සහ ආකේඩියස්ගේ කාසි විය. ගොවියෙක් තම ගොවිපොළ හාරද්දී බලකොටුව තුළ වළ දමා තිබු මෙම කාසි සොයාගෙන තිබේ.

මෙහි ඇති කෝවිල ජනයා අතර ප්‍රසිද්ධය. මෙහි ඇති කොට්ටයි වසල් පිල්ලෙයාර් කෝවිල දුර බැහැර ගම්මානවල බැතිමතුන් පවා ආකර්ෂණය කරයි. මෙහි කටු ලැහැබින් වැසුණු බලකොටුව තුල අයියනාර් , අන්නමාර්, නච්චිමර් , මුනි විරාබාදන්, උත්තායිකුටියන් කාලි (රුධිරය හා වයින් පරිභෝජනය කරන) කලකත්තන් හෝ කලම්මුනි සඳහා කෝවිල් පවත්වාගෙන යයි. මේවායේ පිළිම නැතත් දෙවියන් ගල් හෝ ත්‍රිශූල මගින් නිරූපණය වේ.

රගුපති මහතා මෙසේ සඳහන්සඳහන් කරයි.

මෙම ස්ථානය මීට පෙර බලකොටුවක නටබුන් ලෙස සලකා නොමැත. වර්තමාන සමීක්ෂණය එය බලකොටුවක් ලෙස සනාථ කරයි. කාලානුක්රමය සම්බන්ධයෙන්, කාලය නිර්ණය කල හැකි රෝම කාසිහමුවීමෙන් මෙම ස්ථානය 4 වන සියවස දක්වා දිව යයි. එය එවකට බලකොටුවක් නොවන්නට ඇත. රෝම යුගයේදී යාපනය ඒ සමග සමීප වෙළඳ සම්බන්ධතා පවත්වා තිබේ.

යාපනයේ සාහිත්‍ය ඉතිහාසය (යාල්පාන වෛපවේ මලයි) චෝළ ජෙනරාල් කරුනකර ටොන්ඩයිමන් (කුලොතුනක චෝල I : 1070-1122 ගේ සෙනෙවියෙකු), ලුණු අපනයනය කිරීම සඳහා යාපනයට පැමිණ උප්පාරු කලපුව පුළුල් කොට ඇත. මෙම ස්ථානයට යාබදව ඇති කලපුව උප්පාරු යන නම ලැබූ පෝල්ක් සමුද්‍ර සන්ධියේ එහි මුඛය ටොන්ටයිමනාරු බවට පත් විය.

කරුනකර ටොන්ඩයිමන් විසින් බලකොටුව ඉදිකිරීම ගැන සඳහන් කරමින් කල්වලෙයිහි පුරාවෘත්තයක් අපට අසන්නට ලැබීම සිත්ගන්නා කරුණකි. චෝල අධිරාජ්‍යය යාපනය යටත් කරගෙන සිටි කාලයට බලකොටුවේ මූලාරම්භය ආරෝපණය කිරීමට සාධාරණ සමපේක්ෂනයකි.

12 වන ශතවර්ෂයේ II වන රාජධිරාජාගේ (1163-1179.) කාලයේ චෝළ සෙල්ලිපිවල උතුරු ශ්‍රී ලංකාවේ බලකොටු සහ නාවික මධ්‍යස්ථාන ලැයිස්තුගත කර ඇත. මෙම සෙල්ලිපිවල උටිටුරායි (කයිට්ස්), පුලයිසෙරි (?) සහ මාතොට්ටම් (මාන්තායි) සමඟ උපායමාර්ගික ස්ථානයක් ලෙස මුත්තුවිල් (මාන්තුවිල්) සඳහන් වේ. මාන්තුවිල් යනු කල්වලායි බලකොටුවේ දැන් අසල්වැසි ගම්මානයක නමයි.

පෘතුගීසි වාර්තාවලට අනුව, 16 වන සියවසේදී, නල්ලූර් අගනුවර අහිමි වීමෙන් පසු යාපනයේ සංකිලි රජු නල්ලුර්ට උතුරින් පිහිටි කෝපායි වෙත පලා ගියේය. කෝපායි නගරයට පහර දෙන විට ඔහු කලපුව සහ කඩොලාන මධ්‍යයේ ආරක්ෂිත ස්ථානයකට පලා ගොස් වන්නි වෙත ගියේය. නල්ලූර් සහ කෝපායි යන ස්ථාන දෙකම උප්පාරු කලපුව ඔස්සේ පවතී. සංකිලි රජු තව දුරටත් කෝපායි වෙතින් පලාගියානම්, බොහෝ විට එම ස්ථානය කල්වලායි බලකොටුව විය යුතුය. කෙසේ වෙතත්, මේ කාලය වන විට පෘතුගීසි වාර්තාවල එය නමින් සඳහන් නොකිරීම නිසා බලකොටුවේ වැදගත්කම නැති වී ගොස් තිබෙන්නට ඇත.

ලන්දේසි යුගයේ නල්ලූර් සිනත්තම්පි පුලවාර් විසින් රචනා කරන ලද ‘කල්වලායි ඇන්ටාටි’ කල්වලායි කොටුවේ පිල්ලෙයාර් කෝවිලට ආරෝපණය කර ඇති බව කියැවුණද, බොහෝ දෙනෙක් සාහිත්‍ය කෘතිය කැන්ටිලිපායි හි තවත් කල්වලායි පිල්ලෙයාර් කෝවිලකට ආරෝපණය කරති.

කල්වලායි යන ස්ථානයේ නමෙහි අර්ථය ගල් බලකොටුවකි. (කල්-ගල්; වලයි – වට වූ ප්‍රදේශයකි). දෙමළ වචනය වලාකම් යන්න යන්න වලයි (වලයියකම් වලකම්) වචනයෙන් බිඳී ඇත. තවත් වර්තමාන භාවිතයක දී වලයි යන්නෙන් දැක්වෙන්නේ එලිවලයි, මුවල් වලයි ආදිය (මීයන්ගේ කුහරය, හාවා කුහරය) වැනි සැඟවුණු ස්ථානයකි. යාපනයේ මෙම වලයි යන උපසර්ගය සමඟ තවත් ස්ථාන නාම කිහිපයක් දක්නට ලැබේ. බොහෝ විට, පැරණි යාපනය දෙමළ භාවිතයේදී ඔවුන් ඇඟවූයේ ජනාවාස හෝ වැටවල් සහිත ඉඩම් ය. වර්තමානයේ මෙම ස්ථානය ගොවීන් විසින් මුළුමනින්ම විනාශ කිරීමේ අවදානමට ලක්ව ඇත. සංරක්ෂණය වහාම ආරම්භ කළ යුතුය. වැඩිදුර අධ්‍යයනයන් හා කැණීම් මගින් මෙම ස්ථානය අර්ධද්වීපයේ වැදගත් පුරාවිද්‍යාත්මක ස්ථානයක් ලෙස ස්ථාපිත වනු ඇතැයි අපට විශ්වාසයි.

මෙම වාර්තාව දැන් අවුරුදු 40 ඉක්මවා ඇති අතර වසර 30 කට වැඩි කාලයක් පැවති දෙමළ ත්‍රස්තවාදී යුද්ධයෙන් පසුව මෙහි නටබුන් සොයා ගත හැකිද යන්න සැක සහිතය. කෙසේ වෙතත් අදාළ බලධාරීන් මෙවන් ස්ථාන පිළිබඳව පර්යේෂණ කර අනාගත පරම්පරාවන් සඳහා මෙම උරුමයන් ආරක්ෂා කිරීමට පියවර ගත යුතුය.

References

  • Rev. Fr. Gnana Prakasar, S., 1922. Some Ruins in Jaffna. Ceylon Antiquary and Literary Register, VII.
  • Ragupathy, P., 1987. Early settlements in Jaffna : An Archaeological Survey. 1st ed. Madras: Sudarsan Graphics.

Also See

Map of Manthuvil Ancient Kalvalai Fort Ruins


ගූගල් සිතියම් පහලින් - Please click on the button below to load the Dynamic Google Map -
.

ඉහල සිතියමේ මෙම ස්ථානය පමණක් නොව කිලෝමීටර 20ක් ඇතුලත තවත් වැදගත් ස්ථාන ලකුණු වී ඇත. මේ ස්ථාන බැලීමට සිතියම කුඩා කර බලන්න. වැඩි විස්තර සඳහා අවශ්‍ය ස්ථානය මතට මුසිකය ගෙනයන්න. එසේ නැතිනම් click කරන්න.

ගූගල් සිතියම වෙනත් ස්ථාන වලට චලනය කර ගෙනයාමෙන් එම ප්‍රදේශයේ වැදගත් ස්ථාන බලාගත හැක.


Driving Directions to Manthuvil Ancient Kalvalai Fort Ruins

From Colombo to Jaffna (route 1) From Colombo to Jaffna (route 2)
Through : Kurunegala – Dambulla – Anuradhapura – Vavuniya
Distance : 400 km
Time to travel   : 7-8 hours
Driving Directions : click here for Google Map
Through : Puttalam – Silawathura – Pooneryn 
Distance : 365 km
Time to travel   : 7-8 hours
Driving Directions : click here for Google Map 
Jaffna town to Manthuvil Ancient Kalvalai Fort Ruins
Through : Chavakachcheri
Distance : 29 km
Time to travel  : 45 mins
Driving Directions : click here for Google Map

© www.amazinglanka.com